The Stooges - Fun House

1.    Down On The Street
2.    Loose
3.    T.V. Eye
4.    Dirt
5.    1970
6.    Fun House
7.    L.A. Blues

“Voel je het?”, vraagt Iggy Pop in “Dirt”. Het antwoord is duidelijk voor iedereen die in aanraking komt met “Fun House” van The Stooges – een album waarop ongeremde emoties, wilde uitbundigheid en rauwe energie nadrukkelijk op de voorgrond staan. De elektrische chaos op het tweede studioalbum van de band uit Detroit, oorspronkelijk uitgebracht in juli 1970 op Elektra Records, laat zich nauwelijks in woorden vatten. Robert Christgau, de legendarische journalist van The Village Voice, gaf zelfs toe dat “taal er niet voor gemaakt is” om over te brengen wat veel critici en artiesten beschouwen als het ultieme rock-’n-roll-statement. Ook meer dan 50 jaar nadat Iggy Pop en zijn bandleden zich volledig lieten gaan, weet “Fun House” zijn luisteraars nog altijd te verbazen. Door Rolling Stone verkozen tot nummer 94 in de lijst van beste albums aller tijden, door Jack White omschreven als “het beste rock-’n-roll-album dat ooit is gemaakt” en geprezen door gerenommeerde critici als Lester Bangs en Ben Edmonds, evenals door muzikanten als Henry Rollins en Steve Albini: “Fun House” voelt simpelweg geweldig aan.

Van begin tot eind zijn de live-in-the-room-kwaliteiten die zo kenmerkend zijn voor “Fun House” en de veelgeprezen productie van Don Gallucci duidelijk hoorbaar: de nietsontziende groove, de pure kracht van de ritmes, het ongetemde volume, Pops verhitte zang, de hard kolkende bassen… De rauwheid en smerigheid die de vier bandleden en saxofonist Steven Mackay voortbrengen, lijken erop gericht door te breken naar een andere dimensie – met een meeslepende aanwezigheid, fysieke intensiteit en kracht. Intens, hecht en agressief onderscheidt “Fun House” zich op meerdere manieren van het baanbrekende debuut van The Stooges en overtreft het dat zelfs. Ten eerste ontwikkelde het kwartet vrijwel alle nummers gedurende meerdere maanden. Daardoor stonden ze ditmaal niet onder druk om extra materiaal te moeten schrijven. Minstens zo belangrijk was hun ontmoeting met Gallucci. Het instinctieve vertrouwen van The Stooges in Gallucci betaalde zich uit, want de producer probeerde onmiddellijk hun unieke concertsfeer vast te leggen. Hij verzette zich tegen de conventies en verwijderde alle gordijnen, tapijten en andere geluidsdempende inrichting uit Elektra Sound Recorders – de studio die slechts op korte loopafstand lag van de tijdelijke verblijfplaats van de groep in het Tropicana Motel. Daarnaast liet hij Pop live zingen, grommen, schreeuwen en blaffen via een handmicrofoon die door twee Marshall-versterkers werd geleid en als zijn persoonlijke PA-systeem diende. Geluidstechnicus Brian Ross-Myring vormde het laatste puzzelstuk voor een opname die geschiedenis zou schrijven. Gallucci en Ross-Myring hadden nog een briljant idee: ze wilden The Stooges elke dag één nummer in de studio laten opnemen, in dezelfde volgorde als de nummers op de plaat zouden verschijnen. Eerst nodigden ze de band uit om de nummers door te spelen – in feite een voorbereidingsdag waarop niveaus, schotten en posities werden afgestemd. Daarna gingen ze aan het werk en bereikten ze hun doel om elke dag één nummer vast te leggen, waarbij Gallucci telkens ongeveer 15 tot 25 takes kreeg om de officiële versie uit te kiezen. Naar verluidt is, afgezien van twee gitaar-overdubs, elke noot van “Fun House” precies zo ontstaan als we die vandaag horen.

MFSL presenteert “Fun House” nu voor het eerst als hoogwaardige Hybrid-SACD, met de beste geluidskwaliteit die het album ooit heeft gekregen. Deze verzamelwaardige heruitgave zet nieuwe maatstaven op het gebied van ruimtelijkheid, transparantie en dynamiek. Geen enkele eerdere versie spat zo van energie, directheid en kracht als deze strikt tot 2.500 exemplaren gelimiteerde Hybrid-SACD van MoFi.