Stone Temple Pilots - No. 4

1.    Down
2.    Heaven & Hot Rods
3.    Pruno
4.    Church On Tuesday
5.    Sour Girl
6.    No Way Out
7.    Sex & Violence
8.    Glide
9.    I Got You
10.    MC5
11.    Atlanta

Wraak is zoet! Door veel critici al afgeschreven, vuurden de Stone Temple Pilots in 1999 met “No. 4” een luide waarschuwing af. Het meermaals bekroonde album bundelt de sterke punten van de drie voorgaande albums van het kwartet uit San Diego en markeert tegelijk een terugkeer naar de hardrockwortels van de band. “No. 4” geldt als het hardste en meest hoekige album uit de carrière van het Californische gezelschap. Ondanks de heersende trends en het gebrek aan promotie — mede veroorzaakt door de gevangenisstraf van één jaar waartoe zanger Scott Weiland kort voor de release van het album werd veroordeeld — werd “No. 4” op 7 augustus 2000 door de RIAA met platina bekroond en in augustus 2001 ook door de CRIA. Het nummer “Down” werd bij de Grammy Awards genomineerd voor Best Hard Rock Performance. Het album leverde ook een van de grootste hits van STP op: “Sour Girl”, dat plaats 78 bereikte in de Billboard Hot 100 en het enige nummer van de band bleef dat ooit in deze hitlijst stond.

Onder leiding van Brendan O’Brien, de vaste producer van de band, zorgde “No. 4” voor flink wat opschudding. Het volle, strakke gitaargeluid, het harde en explosieve drumwerk, de vloeiende basstructuren en de nagalm van de studioruimte versterken de kracht van de muziek met een bijna fysieke impact. Ondanks het “back-to-basics”-karakter is “No. 4” opvallend veelzijdig geworden: massieve riffs stuwen beukende tracks als het knarsende “Down”, het stormachtige “Heaven & Hot Rods”, het stampende “No Way Out” en het venijnige “Sex & Violence” voort. Laatstgenoemde komt gevaarlijk dicht in de buurt van garage-rock, terwijl Stone Temple Pilots zich met krachtige arrangementen, een volle sound en donkere, in vervorming gehulde sferen door het album heen ploegen.

Hoewel de band agressie en hardheid omarmt, verliezen Stone Temple Pilots het belang van pakkende hooks en toegankelijke melodieën niet uit het oog. Het veerkrachtige, popgerichte “Church On Sunday” en het dromerige ritme van “Sour Girl” onderstrepen de uitstekende songwritingchemie tussen Weiland en gitarist Robert DeLeo. Hetzelfde geldt voor “Glide”, een ruimtelijke hommage aan de glambeweging van de jaren 70. Hier zingt Weiland in de hoogste registers en als toegift volgt een folkachtig outro, gedragen door een bijna buitenaardse citer. En laten we afsluiter “Atlanta” niet vergeten: een klein epos met een klassieke strijkerssectie en een opgewekte melodiek die doet denken aan de Rodgers & Hammerstein-klassieker “My Favorite Things”.

Stone Temple Pilots schroeven vervolgens het tempo bewust terug en laten in “I Got You” een vleugje optimisme doorschemeren: een countrygetinte track, ondersteund door pedal-steelgitaar, zessnarige bas en piano. De meeste nummers lezen als bekentenissen en smeekbedes. Ze gaan over persoonlijk verlies, drugsgebruik, destructieve impulsen en wanhopige gevechten. “No. 4” is misschien niet het commercieel succesvolste werk van Stone Temple Pilots, maar het blijft wel hun meest compromisloze album. En die status weegt waarschijnlijk zwaarder dan welke andere ook.

MFSL presenteert “No. 4” nu voor het eerst in referentiekwaliteit voor veeleisende luisteraars! Deze genummerde Hybrid-SACD, met zorg gemasterd vanaf de originele banden in de Californische studio van MoFi en verpakt in een gatefold-hoes in mini-LP-stijl, brengt deze klassieker voor het eerst in uitzonderlijke referentiekwaliteit: de verzamelwaardige heruitgave zet nieuwe maatstaven op het gebied van ruimtelijkheid, transparantie en dynamiek. De levendigheid en geloofwaardigheid van het album, dat ontstond in een periode waarin veel rockacts steeds sterker op elektronische elementen vertrouwden of voorgoed het podium verlieten, wordt ondersteund door de briljante productie van Brendan O’Brien — iets wat de Hybrid-SACD van MFSL indrukwekkend bewijst!