Emerson, Lake & Palmer – Tarkus

1.    Eruption
2.    Stones Of Years
3.    Iconoclast
4.    Mass
5.    Manticore
6.    Battlefield
7.    Aquatarkus
8.    Jeremy Bender
9.    Bitches Crystal
10.    The Only Way (Hymn)
11.    Infinite Space (Conclusion)
12.    A Time And A Place
13.    Are You Ready Eddy?

“Supergroepen” bestonden al vóór de oprichting van Emerson, Lake & Palmer in 1970. En vele volgden daarna. Maar slechts weinigen, als die er al waren, konden tippen aan de chemie van het Britse trio en hun unieke combinatie van virtuositeit, visie en energie. “Tarkus” is waarschijnlijk het enige album dat jazzgrootheid Dave Brubeck, de Russische componist Sergei Prokofiev, de begaafde geluidstechnicus Eddy Offord, de Argentijnse componist Alberto Ginastera, het Amerikaanse muzikale kameleon Frank Zappa en het compositorische genie Johann Sebastian Bach met elkaar verbindt. Het tweede album van Emerson, Lake & Palmer was veelzijdig, ambitieus, complex en toch toegankelijk – wat het een enorm succes opleverde. “Tarkus” bereikte de eerste plaats in de Britse albumcharts en klom in de Verenigde Staten naar de Top 10.

De theatrale titeltrack – een bijna 21 minuten durend epos dat het leven van een gordeldier volgt, van zijn geboorte tot de gevolgen van zijn nederlaag in een gevecht met een mantichoor – zorgde er kortstondig voor dat “Tarkus” een kloof veroorzaakte binnen de toen bloeiende chemie van het trio. De reden lag in de opbouw en richting die toetsenist Keith Emerson met “Tarkus” nastreefde: de virtuoze suite, gebaseerd op 10/8- en 5/4-maatsoorten, frustreerde gitarist en zanger Greg Lake aanvankelijk. Toch besloot hij al snel mee te werken en schreef hij bovendien deze zevendelige anti-oorlogsvertelling. Inmiddels wordt “Tarkus” beschouwd als een van de beste prog-composities die ooit zijn geschreven en uitgevoerd. De tweede helft van het album laat duidelijk de breedte van Emerson, Lake & Palmer horen: “Jeremy Bender” werd zo geplaatst dat luisteraars na de veeleisende opener even op adem kunnen komen. Het nummer ontvouwt zich met honky-tonk-piano’s en percussieve handclaps. Als hommage aan Brubecks “Count Down” fungeert “Bitches Crystal” tegelijkertijd als showcase voor Emersons vlekkeloze pianospel. De toetsenist staat ook centraal in “The Only Way (Hymn)”, waarin gedurfde religieuze overpeinzingen worden verbonden met een overgang naar het jazzy instrumentale stuk “Infinite Space”. Zonder drumsolo’s, akoestische ballads en intellectuele intermezzo’s onderscheidt “Tarkus” zich van zijn eveneens zeer gewaardeerde voorganger, maar het album toont vooral dat Emerson, Lake & Palmer op volle kracht draait en als band ogenschijnlijk elke stijl in elk tempo kan spelen.

De Hybrid-SACD, in de Californische studio van MoFi met grote zorg gemasterd vanaf de originele banden en ondergebracht in een gatefold-verpakking in mini-LP-stijl, presenteert deze progrockklassieker voor het eerst in referentiekwaliteit voor veeleisende luisteraars. Helder, dynamisch en uitgebalanceerd doet deze verzamelwaardige heruitgave eer aan de perfectionistische aanpak die zowel het muzikale samenspel als de opname van de plaat heeft gevormd. Ze brengt de epische dimensie, de klankmatige diepte en de verbluffende muzikaliteit van het trio naar voren. Alle aspecten – texturen, nuances, effecten en tempowisselingen – die hand in hand gaan met de composities van het trio, worden weergegeven in een ruimtelijk klankbeeld met nauwkeurige details. Het oorspronkelijke realisme van de opname komt op deze MoFi-heruitgave naar voren zoals het verdient. De strikt genummerde Hybrid-SACD wordt uiteraard geleverd met het iconische artwork van William Neal.