Thelonious Monk - Live in Rotterdam 1967 [Sapphire Edition]

TITLE

1. Ruby, My Dear
2. Hackensack
3. We See
4. Epistrophy
5. Evidence / Epistrophy
6. Don’t Blame Me
7. Oska T. / Epistrophy
8. Blue Monk

Toen hij op 28 oktober 1967 het podium betrad in Club Doelen in Rotterdam, was Thelonious Monk net 50 jaar geworden. Vijftien jaar later zou hij uit de muziekwereld verdwijnen en zich voor de laatste zes jaar van zijn leven terugtrekken bij Pannonica de Königswater in New York, om nooit meer een piano aan te raken. Geflankeerd door de twee “klassiekers” “Ruby, My Dear” en “Blue Monk” leidt hij het kwartet van zijn drie kompanen Charlie Rouse, Larry Gales en Ben Riley, samen met hun gasten, meer dan een uur en twintig minuten lang. Larry Gales’ bas lijkt aan het einde van “Hackensack” uit de luidspreker te springen, de blazers laten zich midden in “We See” meeslepen en beantwoorden elkaar terwijl ze ronddraaien in het duizelingwekkende “Oska”. En midden in het concert plots een solomoment bij “Don’t Blame Me”: alles klinkt contrastrijk, gedraaid en eigenzinnig, elke noot lijkt verrast door de vorige. Monk benadert de melodie eerst van achteren voordat hij haar naar voren brengt. Tot slot: “Blue Monk” – wat een podiumafsluiting! “Jazz Mania” schrijft: “Deze opname uit 1967 klinkt alsof ze gisteren is gemaakt en toont ons een grootse Monk, omringd door echte sterren zoals Clark Terry en Johnny Griffin.”

Frédéric D’Oria-Nicolas, de muzikale schatzoeker van The Lost Recordings, beschrijft de weg die het label moest afleggen om deze uitgave te realiseren als volgt: “Mijn eerste herinnering aan Monk stamt uit mijn tienerjaren. Zijn taal en manier om de piano te begrijpen, zo ver verwijderd van wat ik toen waardeerde, kwamen mij destijds volledig vreemd voor – net zoals de muziek van Bartók voor mij. Jaren later was het een openbaring: de muziek leek volledig vernieuwend. De overlappende en botsende harmonieën en melodieën kunnen worden bekeken als een Kandinsky of een Pollock. Dit tot nu toe ongepubliceerde concert, ontdekt in de Nederlandse archieven, is een waar meesterwerk dat nog niemand eerder kon aanschouwen.”

“The Lost Recordings” wordt wereldwijd geprezen voor het behoud van onschatbaar muzikaal erfgoed en de ongeëvenaarde kwaliteit van zijn Phoenix-Mastering™-restauraties en brengt dit legendarische concert nu voor het eerst uit in absolute referentiekwaliteit: de “Sapphire Edition” verschijnt als dubbel-LP (33 rpm) op 200 gram transparant Ultimate Record®-vinyl. De handgenummerde oplage is strikt beperkt tot 4.000 exemplaren en de luxueuze box bevat een 16-bit downloadkaart van het album. De laknedes zijn persoonlijk verzorgd door meester-engineer Kevin Gray.

Muzikanten

Thelonious Monk (piano)
Charlie Rouse (tenorsaxofoon)
Larry Gales (bas)
Ben Riley (drums)
Clark Terry (trompet)
Ray Copeland (trompet)
Jimmy Cleveland (trombone)
Phil Woods (altsaxofoon)
Johnny Griffin (tenorsaxofoon)