180g Vinyl, Doppel-LP - MFSL 2-595 Lees meer.
1. Down
2. Heaven & Hot Rods
3. Pruno
4. Church On Tuesday
5. Sour Girl
6. No Way Out
7. Sex & Violence
8. Glide
9. I Got You
10. MC5
11. Atlanta
Wraak is zoet! Door veel critici al afgeschreven, vuurden de Stone Temple Pilots in 1999 met No. 4 een luide waarschuwingsschot af. Het meermaals bekroonde album verenigt de sterke punten van de drie voorgaande albums van het kwartet uit San Diego en markeert tegelijkertijd een terugkeer naar de hardrockwortels van de band. No. 4 geldt als het hardste en meest hoekige album uit de carrière van het Californische ensemble.
Ondanks alle heersende trends en het gebrek aan promotie — mede veroorzaakt door de gevangenisstraf van één jaar waartoe zanger Scott Weiland kort voor de release van het album werd veroordeeld — werd No. 4 op 7 augustus 2000 door de RIAA met platina bekroond en in augustus 2001 ook door de CRIA. Het nummer Down werd bij de Grammy Awards genomineerd voor Best Hard Rock Performance. Het album bracht bovendien een van de grootste hits van STP voort: Sour Girl, dat plaats 78 bereikte in de Billboard Hot 100 en de enige song van de band bleef die ooit in deze hitlijst terechtkwam.
Onder leiding van vaste bandproducer Brendan O’Brien zorgde No. 4 voor flink wat opschudding. De volle, strakke gitaarsound, het knallen en beuken van de drums, de vloeiende texturen van de bas en de nagalm van de studioruimte versterken de kracht van de muziek met bijna fysieke impact. Ondanks het “back-to-basics”-karakter is No. 4 ongelooflijk afwisselend geworden: massieve riffs stuwen beukende tracks voort zoals het knarsende Down, het stormachtige Heaven & Hot Rods, het stampende No Way Out en het venijnige Sex & Violence.
Laatstgenoemde komt gevaarlijk dicht bij garage-rockterritorium, terwijl Stone Temple Pilots zich met krachtige arrangementen, een volle sound en donkere, in vervorming gehulde sferen letterlijk door het album heen ploegen. Hoewel de band agressie en hardheid omarmt, verliest Stone Temple Pilots het belang van pakkende hooks en toegankelijke melodieën niet uit het oog. Het veerkrachtige, popachtige Church On Sunday en het dromerige ritme van Sour Girlonderstrepen de uitstekende songwritingchemie tussen Weiland en gitarist Robert DeLeo.
Hetzelfde geldt voor Glide, een ruimtelijke hommage aan de glambeweging van de jaren 70. Hier zingt Weiland in de hoogste registers en als extra verrassing volgt er een folkachtig outro, gedragen door een bijna buitenaardse citer. En laten we de afsluiter Atlanta niet vergeten: een klein epos met een klassieke strijkerssectie en een lichtvoetige melodiek die doet denken aan de Rodgers & Hammerstein-klassieker My Favorite Things.
Stone Temple Pilots draaien vervolgens het tempo eenvoudig terug en laten in I Got You een vleugje optimisme doorschemeren — een countrygetinte titel, ondersteund door pedal-steelgitaar, zessnarige bas en piano. De meeste songs lezen als bekentenissen en smeekbedes. Ze gaan over persoonlijk verlies, drugsgebruik, destructieve impulsen en wanhopige gevechten. No. 4 is misschien niet het commercieel succesvolste werk van Stone Temple Pilots, maar het blijft wel hun meest compromisloze. En die status weegt waarschijnlijk zwaarder dan welke andere ook.
MFSL presenteert No. 4 nu voor het eerst in referentiekwaliteit voor veeleisende luisteraars. De genummerde dubbel-LP van 180 gram op 45 toeren, gemasterd vanaf de originele mastertapes in de MoFi-studio in Californië en geperst bij Fidelity Record Pressing, is ondergebracht in een luxueuze gatefold-hoes van Stoughton Printing en biedt de beste geluidskwaliteit die het album ooit op vinyl heeft gekregen. Deze verzamelwaardige heruitgave zet nieuwe maatstaven op het gebied van ruimtelijkheid, transparantie en dynamiek. De levendigheid en geloofwaardigheid van het album, dat ontstond in een periode waarin veel vertegenwoordigers van de rockmuziek steeds sterker inzetten op elektronische elementen of het podium voorgoed verlieten, worden ondersteund door de briljante productie van Brendan O’Brien.
