Hybrid-SACD - UDSACD 2226 Lees meer.
1. Blue Hawaii
2. Almost Always True
3. Aloha Oe
4. No More
5. Can't Help Falling in Love
6. Rock-a-Hula Baby
7. Moonlight Swim
8. Ku-U-I-Po
9. Ito Eats
10. Slicin' Sand
11. Hawaiian Sunset
12. Beach Boy Blues
13. Island of Love
14. Hawaiian Wedding Song
Over Elvis Presley werd vaak gezegd dat zijn soundtracks nooit konden tippen aan zijn studioalbums. Hoewel dat in de meeste gevallen klopt, wordt dat idee weerlegd door de muziek bij de film Blue Hawaii, waarin Presley de hoofdrol speelde. De in 1961 bij de film uitgebrachte drievoudig platina LP stond bijna vijf maanden lang bovenaan de Billboard-albumlijst. En nu heeft het album een klankbehandeling gekregen die een rockster waardig is.
Opnieuw gemasterd en strikt gelimiteerd tot 3.000 genummerde exemplaren, neemt de Hybrid-SACD van Mobile Fidelity de luisteraar mee naar zowel de zorgeloze, onschuldige wereld van de vroege jaren zestig als naar de rustgevende, luchtige sfeer van de beroemde eilanden in de Stille Oceaan. Als u zich ooit heeft afgevraagd hoe het zou zijn als Presley in uw kamer zou wonen, dan maakt deze heruitgave dat mogelijk dankzij zijn levensechte aanwezigheid, helderheid, directheid en transparantie.
Blue Hawaii werd opgenomen voordat de King in een creatieve neerwaartse spiraal terechtkwam en laat hem horen met een ongelooflijke stem. Alleen al Presleys warme zang verdient onverdeelde aandacht. Niet voor niets heeft deze plaat – vol vaart, humeur, romantiek en ernst – de loop van zijn carrière veranderd.
Net als de film zelf is ook de muziek op Blue Hawaii toegewijd aan een feelgood-esthetiek. Presley stort zich met een mix van onbevreesdheid en plezier in stilistische uitersten. Hij duikt in vroege rock-’n-roll (Rock-A-Hula Baby), ontroerende ballads (Hawaiian Wedding Song), speelse rumba (Beach Boy Blues), ontspannende luaus (Hawaiian Sunset) en natuurlijk eiland-geïnspireerde nummers (Ku-U-I-Po). Je merkt meteen dat de King er plezier in heeft. Is Blue Hawaii uitsluitend serieuze kunst? Nee, maar dat is ook nooit de bedoeling geweest. Het dient eerder als etalage voor Presleys kameleonachtige vermogen om verschillende rollen aan te nemen en te entertainen.